HER DEM

Varoluşun sabit bir çizgide değil, idrakle derinleşen ve her an yeniden doğan bir hâl
olduğunu hatırlatır.
Yüzeyde üst üste biriken renk katmanları, ruhun zaman içinde değil; farkındalık içinde
kat ettiği merhaleleri işaret eder. Her katman, yaşanmışlığın dönüştürücü ve iyileştirici izini
taşırken, aralarından sızan altın dokular idrakin olgunlukla kazandığı hikmeti görünür kılar.
Tasavvufta dem, ilahî hakikatin diri olarak tecrübe edildiği anı ifade eder; bu eserde herdem,
insan ruhunun her an yeniden arınmaya ve derinleşmeye açık oluşunu temsil eder.
Hakikat, ötelenmiş bir gelecek vaadi değil; bu yüzeyde olduğu gibi, şimdi ve burada
sessizce tecelli eden bir nurdur.